Liefs Liss

Psychologiestudentje, spelend met woorden, ontdekt het leven

EMDR (1)

EMDR (1)

Afgelopen vrijdag had ik voor het eerst EMDR. Of nou ja, voor het eerst, dat is niet helemaal waar. Ik heb eerder EMDR gehad, maar dat liep helaas niet zo goed af. Er werd geen rekening gehouden met mijn grenzen en daardoor werkte het niet. Sterker nog, ik werd mega suïcidaal en eigenlijk durfde ik het niet meer aan. M’n psychologe wist me echter over te halen om het in ieder geval een kans te geven. We zouden echt op mijn tempo gaan werken en ik mag op ieder moment stoppen. Deze toezeggingen hebben ertoe geleid dat ik besloten heb er vol voor te gaan.

En zo had ik vrijdag dus de eerste sessie EMDR. Intussen zijn we al zeker een jaar bezig met de voorbereidingen. Daar waar het veertien jaar geleden menig therapeut nog een lamme arm kon opleveren, bestaat er tegenwoordig de EMDR-kit. Een super handig apparaat met een lamp, buzzers en een koptelefoon met tikjes. Op deze manier wordt het werkgeheugen optimaal belast en neemt de heftigheid van de herinneringen af. In het begin raakte ik echter al in paniek als ik de EMDR-kit alleen maar zag. Het idee dat ik de EMDR aan zou moeten gaan, de angst dat ik dan weer zo suïcidaal zou worden, waren eigenlijk te veel. Daarom heb ik het heel lang afgehouden. Ik had zelfs een contra-indicatie voor EMDR.

Pitbull

Gelukkig (of helaas) heb ik een psychologe die je kunt vergelijken met een pitbull. Als zij zich eenmaal vastbijt ergens in, laat ze niet snel meer los. En zo leerde ik langzaam wennen aan het idee dat ik toch weer EMDR zou gaan proberen. Ik was doodsbang vrijdag. Het allerliefst wilde ik heel snel verdwijnen. Ik heb overwogen de afspraak af te zeggen, maar dat zou gek zijn. Ik heb nog nooit een afspraak afgezegd. Ik ben er altijd. Dus ik ging. Trillend. Angstig. Ik heb wel vijftien keer gevraagd of ik weg mocht. En dat mocht, zei m’n psychologe. Ik mag altijd weg. Maar ik bleef. Ik ging het aan. En ik vond het verschrikkelijk.

Daar waar ik van tevoren dacht: erger dan toen kan het niet worden, ontdekte ik tijdens en direct erna hoe heftig het eigenlijk was. Hoe intens de ervaringen van het toen waren en hoe moeilijk het was om die in het hier en nu weer te doorleven. Ik voelde van alles weer, ik raakte in paniek en kon alleen maar denken aan hoe ik kon ontsnappen. En ook de dagen erna waren intens. Ik was ongelooflijk moe. Mijn lichaam voelde gebroken aan. En toch. Toch ga ik vrijdag weer, met trillende benen, maar ik ga. Omdat mijn verleden niet mag winnen.

Advertenties

Melissa

Deel je gedachten

%d bloggers liken dit: