EMDR (3)

EMDR (3)

Inmiddels ben ik al weer een aantal weken bezig met de EMDR en man oh man, wat valt het me zwaar. Als ik heel eerlijk ben, dacht ik altijd dat het ontzettend overdreven was, wat ik hoorde over de nasleep. Ik dacht dat iedereen het aandikte en dat de uitwerking niet zó heftig kon zijn. Nou, daar moet ik echt van terugkomen, want oh boy… Niet alleen de sessies zelfs, maar de nasleep is ook ontzettend pittig.

De eerste keer ben ik me kapot geschrokken van de impact die het had. Ik was er bijna een hele week door van slag en toen ik eindelijk een beetje overeind gekrabbeld was, mocht ik weer. Ik heb in die weken mijn psychologe behoorlijk overspoeld met berichtjes, omdat ik er zo van geschrokken was. Ook heb ik heel hard geroepen dat ik geen EMDR meer zou gaan doen, want de uitwerking was zo heftig. Ik twijfelde echt aan de helende werking ervan en was ervan overtuigd dat dit niet voor mij was weggelegd.

Uitgeput

De eerste drie weken kon ik na de sessies eigenlijk niets anders meer dan slapen. Ik had geen trek, eten stond me echt heel erg tegen en ik was te moe om mijn ene been voor mijn andere te zetten. Het voelde alsof ik weer helemaal terug was in de situaties van toen, maar dan nog tien keer zo erg. Ik heb tegen mijn psychologe gezegd dat ik EMDR een martelwerktuig vond en dat de uitvinder ervan een sadist is. Gelukkig kent zij me langer dan vandaag en weet ze maar al te goed hoe ze met mij moet omgaan als ik in zo’n bui zit.

Het neemt echter niet weg dat ik de impact van EMDR nog steeds ontzettend heftig vind en ik me geregeld afvraag waar ik het voor doe. Tegelijkertijd merk ik wel dat het iets doet en dat is na jaren van verkeerde behandeling, ook wel ontzettend fijn. Het is dus vooral heel dubbel. Ik merk dat het effect heeft, maar het is ook immens zwaar.

Aangepaste vorm

Nu moet ik er ook eerlijkheidshalve wel bij vermelden dat ik een aangepaste vorm van EMDR volg. Anders dan bij een enkelvoudig trauma, of bij mensen die niet compleet opgesplitst zijn, duurt het bij mensen met DIS langer voor alles verwerkt is. Het heeft te maken met de fragmentatie in het geheugen. Alle ervaringen van alle delen moeten bij elkaar gebracht worden en dat is best een pittige klus. Het betekent dat niet alleen ik, vanuit mezelf en het hier en nu, een commitment aan moet gaan. Al mijn delen die bij een bepaalde gebeurtenis op welke manier dan ook erbij waren, moeten deelnemen aan de EMDR om de verwerking succesvol te laten zijn. En geloof me, dat is best pittig.

Na jaren van fragmentatie en op eilandjes leven, moeten we nu opeens samenwerken. Hoewel het natuurlijk uiteindelijk voor een goed doel is, is het ontzettend intens. Hoewel ik ergens wel wist wat er gebeurd was, is het heel pijnlijk om het nu allemaal zo bewust te doorleven. Terugkijken naar alle gebeurtenissen en echt doorvoelen wat ik toen voelde, doet eigenlijk behoorlijk van pijn. Toch ga ik door, omdat ik ergens wel voel dat ik op de goede weg zit.

Heb jij ervaring met EMDR?

Advertenties

Melissa

Deel je gedachten

%d bloggers liken dit: