Vanmiddag heb ik gezellig geluncht met een van mijn beste vriendinnetjes, Hannah. We hadden elkaar al een tijdje niet gezien en het was fijn om onder het genot van een heerlijke bagel lekker bij te kletsen. We hebben nu eenmaal de gekke gewoonte opgevat om alle vestigingen van Bagels&Beans in Utrecht gehad te willen hebben. En als er dan een nieuwe locatie is, moeten we die wel even testen!

Na de lunch moest Hannah richting haar werk en ik wilde nog even op Hoog Catharijne winkels kijken. Voor Hannah richting de trein zou gaan en ik rond ging lopen, stonden we nog heel even te kletsen. Niets aan de hand, zou je zeggen. Iedereen staat wel eens nog even te kletsen met een vriendin. Vandaag was het wel een probleem. Of nou ja, niet voor mij, maar voor andere mensen blijkbaar.

Hoog Catharijne heeft de regel dat er geen honden binnen mogen komen, hulphonden uitgezonderd. Nu wil het geluk dat Bhodi een hulphond is, dus heeft zij gewoon, samen met mij, toegang tot het winkelcentrum. Toch blijkt het fenomeen hulphond voor verschillende mensen nog iets ingewikkelds te zijn. Sterker nog, er bestaan mensen die het ‘oneerlijk’ vinden dat mijn hond wel mee naar binnen mag en die van hen niet. Ik snap het niet. Ik zou met alle liefde mijn hond thuislaten, het is alleen zo jammer dat ik mijn problemen niet ook thuis kan laten. Zou best wel lekker zijn, overigens, als dat toch eens kon.

“Het is oneerlijk dat die hond wel naar binnen mag en mijn hond niet.”

De beveiliger vond er ook het een en ander van. Hij werd er namelijk een aantal keer op aangesproken. “Het is wel heel oneerlijk hoor, dat die hond daar staat. Mijn hond mag niet mee naar binnen.” De beste man had blijkbaar er genoeg van en vroeg aan mij of ik op een andere plek, maar wel binnen de muren van Hoog Catharijne, kon gaan staan. Toen ik hem vroeg wat het verschil maakte, werd hij nogal ongeduldig en vroeg hij mij nogmaals ergens anders te gaan staan. Nu ben ik de moeilijkste niet en wil ik, als ik er het nut van inzie, best meewerken. Dit vond ik toch wel echt een heel raar verzoek. Ik zou nog steeds binnen staan, dus het zou nog altijd ‘oneerlijk’ zijn voor andere mensen.

Ik hou het er maar op dat de beveiliger én de andere mensen hun dag niet hadden. Vrij snel nadat hij mij aangesproken had, moest Hannah er toch ook vandoor, dus liep ik weg. Ik kon het alleen niet laten om de beste man nog even extra aan te kijken en vervolgens vrolijk, samen met Bhodi, door te lopen. Ook al heb ik een hulphond nodig, ik ben en blijf een mens, met dezelfde rechten als een ander. En daarnaast vind ik ook wel eens iets niet eerlijk, dat ik ziek ben bijvoorbeeld, maar ik val anderen daar dan niet mee lastig.

Gerelateerde posts:

17 Reacties

  1. Wat jammer dat er nog steeds zoveel onbegrip is, ik vind het altijd zo jammer dat anderen zich met je gaan bemoeien.. alsof je daar ‘zomaar’ met je hond zou staan..

    1. Inderdaad! Het is zo stom dat mensen gewoon niet begrijpen dat je niet zomaar met een hond in een winkelcentrum bent. Ik bedoel: het liefst zou ik zonder hulphond door het leven gaan!

  2. En het is ook oneerlijk, maar tegen onbegrip zul je altijd aanlopen. Helaas kunnen sommige mensen niet verder denken dan hun eigen belangen. Het zegt alles over die mensen. De kunst is om er boven proberen te staan, maar dat is best vaak knap lastig.

Deel je gedachten

%d bloggers liken dit: