#lijmdezorg (3)

#lijmdezorg (3)

Er is zo veel waar ik over zou kunnen schrijven, maar toch kom ik steeds weer terug bij de zorg, de crisis in de zorg welteverstaan. Je zou kunnen stellen dat, nu mijn behandeling, eindelijk weer op de rit lijkt te zijn, ik tevreden achterover kan gaan leunen. Ik zou me compleet kunnen richten op het vieren van een feestje dat ik na lang vechten eindelijk op mijn plek lijk te zitten. Daar wil ik ook heel graag over schrijven, maar dat voelt nu niet gepast. Niet op het moment dat zo veel (jonge) mensen geen perspectief meer hebben.

De crisis in de GGZ en jeugdzorg is NU. Het kan niet wachten. De tijd van praten is voorbij. Maar Melissa, waarom schrijf je dan? En waarom doe je dan niets? Dat zijn vragen die je zou kunnen stellen. En het zijn vragen waarop ik kan antwoorden dat ik handel. Ik heb me aangesloten bij Lijm de Zorg, ik praat met de (lokale) politiek. En ik schrijf erover. Schrijven is mijn ding, het is mijn passie. Dat zet ik in, in de strijd om een betere GGZ/jeugdzorg.

Niet de juiste zorg

Vorige week pleegde Justin zelfmoord. Hij kreeg niet de juiste zorg. De brief die zijn moeder schreef aan Paul Blokhuis, raakte me diep. Justin is niet de eerste. Hij is niet de enige. En ik weet haast wel zeker dat hij ook niet de laatste is. Dat doet pijn. Het gaat om mensen. Het gaat om mensenlevens. Familie en vrienden hun dierbaren, hun geliefde(n). Omdat er niet de juiste zorg geleverd kon worden.

Gisteren (woensdag 4 maart) was de deadline die Paul Blokhuis had gesteld voor de zorgverzekeraars en zorgverleners om met een plan te komen. Een deel van het ‘plan’ stond in de nieuwsbrief die inmiddels offline gehaald is. Plan tussen aanhalingstekens omdat het niets nieuws aan de zon is. Deze dingen bestaan al. Er is in de afgelopen vier weken dus precies niets gebeurd. En ik kan er met mijn hoofd niet bij. Waar zijn we mee bezig? Hoe ver moet het nog gaan voordat er ingegrepen gaat worden?

Hoop

Volgende week vrijdag (13 maart) gaat Lijm de Zorg in gesprek met Paul Blokhuis over het plan dat er nu ligt. Het plan wordt dan ook openbaar gemaakt. Het enige wat ik kan hopen, met heel mijn hart, is dat Blokhuis zijn woord nakomt.

Mijn boodschap is dan ook hetzelfde als die van Charlotte: Grijp in, beste staatssecretaris, grijp alsjeblieft in. Voeg daad bij het woord. Toon daadkracht. Ga staan voor de groep die nu dapper opstaat. Geef hen de kans op een volwaardig leven.

Melissa

Deel je gedachten

%d bloggers liken dit: