Liefs Liss

Psychologiestudentje, spelend met woorden, ontdekt het leven

Ode aan een vriendin

Ode aan een vriendin

Morgen begint de Week tegen Eenzaamheid, misschien heb je er wel iets over gehoord of gelezen. Veel mensen denken bij eenzaamheid aan ouderen, die misschien wel iedere dag alleen zitten, omdat ze niet meer mobiel zijn. Of omdat ze geen partner meer hebben en kinderen ver weg wonen. Bij eenzaamheid denkt eigenlijk (bijna) niemand aan jongeren. Zij staan immers in de bloei van hun leven en kunnen niet eenzaam zijn, toch? Het zou best kunnen dat jij dat ook dacht. En dat is, vanuit jouw perspectief, misschien wel ontzettend logisch.

Helaas is eenzaamheid ook voor jongeren een ontzettend groot probleem. Ongeveer drie tot tien procent van de jongeren is chronisch eenzaam. Zo ook een van mijn beste vriendinnetjes. Ja, je leest het goed. Een van mijn beste vriendinnetjes. Nu hoor ik je denken: ‘huh hoe kan dat dan? Ze heeft toch vriendinnen? Hoe kan ze dan eenzaam zijn?’ Het antwoord is eigenlijk simpel: Nadï is ziek, chronisch ziek en kan daardoor niet lang de deur uit. Een stukje reizen om bij iemand op bezoek te gaan, is ingewikkeld en vergt, als ze het al doet, een immense planning. Daarnaast geeft het haar ook veel pijn. Dus is de afspraak met de fysio haar hoogtepunt van de week.

Trots

Je kunt je vast voorstellen dat het eenzaam is, als je dagen bestaan uit enkel bezig moeten zijn met je zieke lijf. Weinig mensen zien en dat de fysio het hoogtepunt van de week is. Daarom besloot Nadï een tweet de wereld in te sturen. Zonder stil te staan bij de kracht dit Twitter nog altijd heeft. Want ja, lieve Nadï, Twitter heeft nog een ontzettend groot bereik. En dat is maar goed ook, het heeft immers inmiddels al zo veel moois opgeleverd. Trots was ik al op je, ook voordat je met jouw tweet ervoor zorgde dat er een meldpunt werd opgezet en dat er nu ook aandacht is voor de eenzame jongeren. Je hebt zo ontzettend veel doorstaan, zo veel klappen te verwerken gehad. Ik weet nog goed hoe we elkaar voor het eerst in het echt zagen. Hoe zwak en fragiel je was. En kijk waar je nu staat.

Daarom ben ik zo ontzettend trots op mijn lieve vriendinnetje Nadï. En is deze post een ode aan haar, want ondanks haar ziekten flikt ze dit wel allemaal mooi. Vanmorgen zat ze bij Koffietijd en morgen begint dan de Week tegen Eenzaamheid, met aandacht voor de eenzame jongeren. Dat heeft ze maar mooi voor elkaar gekregen. En noem me maar een sentimentele vriendin, terwijl ik dit schrijf wellen de tranen op in m’n ogen, maar je bent een TOPWIJF!

Advertenties

Melissa

11 thoughts on “Ode aan een vriendin

  1. Je mag zeker trots op haar zijn. Ze heeft terecht heel wat los gemaakt met haar tweet. Ik ben zelf ook chronisch ziek en kan me dus een beetje indenken hoe haar leven verloopt. Ik voel me gelukkig niet eenzaam mede door een heel begripvolle vriendengroep, maar moet soms ook wel echt eraan werken om dat niet te laten verwateren in mindere periodes.

  2. Wat ontzettend lief van je dat je vriendin op deze manier in het zonnetje zet en ja, ook goed van haar dat ze dit onder de aandacht brengen, want eenzaamheid komt in alle lagen voor en op alle leeftijden terwijl de omgeving het vaak niet in de gaten heeft.

  3. Lief. Eenzaamheid bestaat voor veel leeftijden. Mede door de individualisering. Vroeger liep je even aan, tegenwoordig is het een appje. We doen meer alleen en minder samen. Dat is jammer, maar dit soort acties zijn dan toch echte lichtpuntjes. Hopelijk komt het besef dat samen delen mooier is weer terug.

Deel je gedachten

%d bloggers liken dit: