Wie is hier nu gek?

Wie is hier nu gek?

Sinds gisteren is de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg van kracht. Er is tien jaar aan deze wet gewerkt en ze geeft psychiaters een grote rol. Veel psychiaters staan hier echter niet achter en ik begrijp wel waarom. Dwang toepassen in de eigen omgeving van een patiënt getuigt in mijn ogen niet bepaald van het verlenen van goede zorg.

Hoewel het aantal meldingen van verwarde personen ieder jaar stijgt, blijkt in de praktijk dat slechts drie procent van hen echt daadwerkelijk acute psychiatrische hulp nodig heeft. Veelal gaat het om dronken personen of mensen met dementie. En hoewel de laatste groep zeker zorg behoeft, past zij niet op een acute psychiatrische afdeling. Daar is immers niet de kennis en kunde die nodig is om die zorg te verlenen.

Levensreddend?

Ik schreef al eerder een blog over deze wet en waarom ik daar tegen ben. Toch schrijf ik er nu weer over. Misschien moet ik me er niet zo druk over maken, omdat ik nu keihard werk aan mijn herstel en het niet heel waarschijnlijk acht dat deze wet ooit op mij van toepassing zal zijn. Maar ik maak me er wel druk om. Ik wéét namelijk hoe het is om geheel tegen je eigen wens in, behandeld te worden. Behandeling te moeten volgen terwijl je in jouw eigen ogen niet ziek bent. Het kan je leven redden, maar tegelijkertijd ontzettend traumatiserend zijn.

En daarom wind ik me erover op. Omdat ik, over het geheel genomen, tegen dwang ben. Ik heb zelf aan den lijve ondervonden dat de resultaten vaak uitblijven en dat therapie pas echt werkt, als je zelf de motivatie hebt om er echt voor te gaan. Het baart me zorgen dat deze wet voor zo veel mogelijkheden zorgt. Psychiaters zijn nu bevoegd om iemand thuis te fouilleren. En hoewel, in Amsterdam, psychiaters niet van plan zijn dit daadwerkelijk te gaan doen, is het een bizarre ontwikkeling.

“Een ieder kan een melding doen bij het college van burgemeester en wethouders over een persoon die woonachtig is in die gemeente of aldaar overwegend verblijft voor wie de noodzaak tot geestelijke gezondheidszorg, die mogelijk zou moeten worden verleend met verplichte zorg, zou moeten worden onderzocht.”

Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport

Maar wat me misschien nog wel de meeste zorgen baart, is het feit dat iedere gemeente verplicht is een meldpunt te openen. Bij dit meldpunt kunnen burgers hun zorgen uiten over iemand en dan moet er binnen twee weken een psychiatrisch onderzoek volgen. En dat vind ik een eng idee. In feite kan ik nu mijn buurman opzadelen met een psychiatrisch onderzoek, enkel en alleen omdat ik zogenaamd zorgen zou hebben. Dat kan niet de bedoeling zijn. Ik kan enkel hopen dat in de praktijk gaat blijken dat het zo niet werkt en dat de politiek toch gaat luisteren naar de mensen in het werkveld. Want zeg nou zelf, wie is hier nu precies gek?

Advertenties

Melissa

Deel je gedachten

%d bloggers liken dit: