Liefs Liss

Psychologiestudentje, spelend met woorden, ontdekt het leven, hier om te inspireren

Zie ons, alsjeblieft

Lieve minister-president, minister en staatssecretaris,  

Ik schrijf ‘lieve’, omdat ik ervanuit ga dat er mensen in jullie omgeving zijn die dat vinden. Ik schrijf ‘lieve’ omdat ik dat persoonlijker vind dan ‘beste’ of ‘geachte’. En ik wil dit graag persoonlijk maken. Het gaat om mensenlevens. 

Vanavond zei u, minister-president, dat er sprake is van duivelse dilemma’s. Daar heb ik begrip voor, ik zie de dilemma’s ook. Maar… ik zie ook andere dilemma’s. Ik zie duivelse dilemma’s in de GGZ. Ik zie behandelaren hun uiterste best doen om de zorg zo goed als het gaat te continueren. Ik ben zelf ook werkzaam in de GGZ en ook ik doe mijn uiterste best. 

Vergeten groep

Maar, Mark, Hugo en Paul, deze groep mensen wordt niet genoemd. De afgelopen weken lag de prioriteit bij de IC, de crisis die er in de ziekenhuizen gaande was. Maar er was al een andere crisis gaande. Al voor COVID-19 ons land binnendrong. Lijm de Zorg vroeg aandacht voor deze groep. Er vonden gesprekken plaats. Er leken veranderingen beloofd te worden. En ik snap heus, de aandacht kan niet eindeloos verdeeld worden. 

Voor velen is de rek er echter uit. Nu we toch op de persoonlijke tour zijn. De rek is er voor mij ook uit. Mijn behandelaren zijn geweldig, laat ik dat allereerst zeggen. Ze doen wat ze kunnen en ze zijn oprecht betrokken. Maar het is niet meer voldoende. Na jaren vol angst, besloot ik een traumaverwerkingsbehandeling aan te gaan. Ik besloot te starten met EMDR. Het traject dat daaraan voorafging, heeft een jaar geduurd. Ik had een contra-indicatie voor EMDR. Ik heb jarenlang gezwegen omdat ik doodsbang was. Bang voor mijn daders. Bang voor de consequenties. Ik durfde de stap te zetten. En nu… nu ligt het stil. Nu is het pappen en nathouden. Nu is het hopen dat ik niet verder achteruitga. 

Zie ons

Maar, Mark, Hugo en Paul. Ik wil niet hopen op geen achteruitgang. Ik heb jarenlang in gevangenschap geleefd. Mijn puberteit bestond uit opnames, ook op gesloten afdelingen. Mijn puberteit en vroege twintigerjaren bestonden uit dwang. Intense angst. Trauma’s. In mijn vroege leven ben ik beschadigd. Ernstig beschadigd. Jaren werd ik niet gezien. Niet echt gezien. Ik heb gevochten om weer gezien te worden. En wat gebeurt er nu? Nu word ik weer niet gezien. En met mij vele anderen die niet gezien worden. 

Daarom vraag ik jullie, en ik doe deze oproep echt vanuit mijn hart. Zie ons, heb aandacht voor ons. Laat merken dat jullie ons zien. Denk aan ons. Alsjeblieft. Laat ons voelen dat wij er ook toedoen. Dat ook wij belangrijk zijn. We hebben heel lang moeten vechten om er weer een klein beetje in te geloven. Help ons dat geloof vast te houden. Zie ons, alsjeblieft. 

Melissa

Deel je gedachten

%d bloggers liken dit: